Idriz Hoxhën e kam njohur në vitin 1974, në konvaleshencën e Durrësit. Ishte djalë i ri, pilot i ri dhe më i ri në moshë se unë. Vinte nga Dajçi i Shkodrës. Ishte i shoqërueshëm dhe sillej me dashamirësi. Nga ajo njohje më ka mbetur në kujtesë një njeri i pastër në karakter, i qeshur dhe i afërt.
Në atë kohë, pushimi i pilotëve ishte i organizuar. Në verë shkonim për njëzet e një ditë në plazh. Kishim mjek me vete, kontrolle dhe ushqim të përzgjedhur. Në dimër organizoheshin pushime në vende me borë, kryesisht në Vithkuq e në Voskopojë, ku bëhej edhe ski. Në ato ditë pushimi njiheshim më mirë me njëri-tjetrin, përtej detyrave që na lidhnin në repart.
Kështu e njoha edhe Idrizin. Më vonë rrugët tona u ndanë. Unë u largova nga regjimenti i Rinasit dhe vazhdova në një detyrë tjetër. Nuk pata mundësi ta ndiqja nga afër gjithë rrugën e tij, por edhe gjatë asaj kohe që u shoqëruam, dallova tek ai cilësi që nuk m’i ka fshirë koha.
Idrizi ishte njeri i veçantë. Në kujtesën time ngjan me një engjëll mbrojtës. Gjithnjë qeshte, edhe kur situata mund ta bënte të nxehej. Kishte një qasje të mëndafshtë ndaj njerëzve dhe një buzëqeshje të ëmbël. Edhe vështirësitë i përcillte me buzagaz, pa shtirje.
Ishte besnik, i ndershëm dhe korrekt. Sillej me dashamirësi si në detyrë, me vartësit, ashtu edhe në shoqëri. Ishte i urtë e i sjellshëm, por njëkohësisht i zgjuar; nuk ia hidhje dot lehtë. Kishte kurajën t’i thoshte të vërtetat në sy. Butësia e tij bashkëjetonte me guximin dhe me ndjenjën e përgjegjësisë.
Për të plotësuar kujtimet e mia, kam pyetur edhe njerëz që e kanë njohur. Poeti dhe specialisti i aviacionit Prelë Ndreka, nga Malësia mbi Shkodër, kishte pasur shoqëri me Idrizin. Kur e pyeta për të, më tha një vlerësim që më mbeti në mendje:
«Sikur të gjitha fjalët e mira që ka fjalori i gjuhës shqipe t’ia atribuosh atij njeriu, i meriton.»
Këto fjalë përputheshin me përshtypjen që kisha krijuar edhe unë.
Idrizi e donte shumë profesionin e pilotit dhe e njihte aeroplanin në hollësi. Ishte guximtar në jetë dhe në fluturim. Me kalimin e viteve arriti detyrën e komandantit të regjimentit të Rinasit, një përgjegjësi e madhe në aviacionin tonë.
Edhe dëshmitë e botuara nga kolegët e tij e plotësojnë këtë portret. Në një intervistë për gazetën «Telegraf», gjenerali Perlat Binaj kujton se e kishte pasur Idrizin pedagog në shkollën e aviacionit dhe më pas kishte punuar me të në Rinas. Ai e përshkruan si pilot të aftë, të qetë dhe të gatshëm për të ndihmuar. Kujton gjithashtu punën e tij si pilot kolaudator dhe mbështetjen që kishte marrë prej tij për t’u përgatitur në këtë detyrë. Kjo dëshmi tregon edhe anën e mësuesit dhe të kolegut që ndante përvojën e vet me të tjerët. Burimi: intervista me Perlat Binajn, «Telegraf», 19 gusht 2013.
Idriz Hoxha humbi jetën më 20 gusht 1993, gjatë një fluturimi stërvitor me avion MiG-19S. Në atë kohë ishte komandant i regjimentit të Rinasit. Burimi: «Telegraf».
Unë nuk e kam parë ngjarjen dhe nuk mora pjesë në ceremoninë mortore, sepse ndodhesha në një detyrë tjetër. Për rrethanat kam pyetur shumë shokë e specialistë. Por atë që kam dëgjuar më pas nuk mund ta paraqes sikur e kam parë vetë. Shkaqet e një aksidenti kërkojnë dokumente, dëshmi dhe shqyrtim të kujdesshëm. Për këtë arsye, këtu dua të flas për njeriun që njoha dhe për kujtimin që la.
Idrizi ishte edhe një familjar i shkëlqyer. La pas bashkëshorten, Valin — Valentinën — dhe dy vajza, të cilat nuk pati fatin t’i shihte të rriteshin e të ndërtonin jetën e tyre. Ato i rriti dhe i martoi bashkëshortja e tij. Vajzat i ngjajnë të atit si dy pika uji dhe, në vlerësimin tim, kanë trashëguar virtytet e tij më të mira.
Kur e kujtoj sot Idrizin, më vjen ndër mend buzëqeshja e tij. Më kujtohet sjellja e përzemërt, korrektësia dhe ajo pastërti që e dallonte si njeri. E kam njohur për një kohë të kufizuar, por aq mjaftoi që të më linte një kujtim të mirë e të qëndrueshëm.
Figura e tij morale ishte e pastër. Për vlerat që mbartte si njeri, si familjar dhe si pilot, Idriz Hoxha meriton të kujtohet me respekt.
I paharruar qoftë kujtimi i tij!
Komente
Nga faqja e mëparshme · vetëm për lexim
Ky shkrim nuk ka komente nga faqja e mëparshme.
Komentet e reja do të hapen më vonë. Deri atëherë, komentoni në faqen tonë në Facebook.